شهادت امام جواد(ع)

در اين روز در سال220هجري امام جواد(ع)به زهرمعتصم به شهادت رسيدند،و هنگام شهادت از سن مباركشان 25سال و سه ماه و12روز گذشته بود.در شهادت آن حضرت 5ذي القده،5ذي الحجه سال219هجري،6ذي الحجه،25ذي الحجه هم گفته شده است.

بعد از شهادت حضرت رضا(ع)،مأمون جواد الائمه(ع)را به بغداد طلبيدو دخترش ام الفضل را به آن حضرت تزويج نمود.پس از مدتي كه ان حضرت از سوء معاشرت مأمون بسيار ناراحت بودند براي حج به مكه تشريف  بردند.سپس به مدينه رفتندو در آنجا بودند تا مأمون به درك واصل شد و معتصم برادر او خليفه شد.

معتصم حسادت خاصي نسبت به آن حضرت داشت،و آن امام معصوم(ع)را به همراه ام الفضل به بغداد احضار كرد.آن حضرت در حضور اكابرشيعه و ثقات اصحاب خود در مدينه امام هادي(ع)را امام بعد از خود معرفي كردند و ودايع امامت را تسليم ايشان نمودندو در28محرم سال220هجري وارد بغداد شدند. ام الفضل به تحريك عمويش معتصم و به قولي جعفربن مأمون،امام(ع)را در سن25سالگي مسموم كرد.

قطعاشنیدن روایات درمورد صبردرانتظارفرج مولایمان امام زمان(عج) براستقامت ماخواهد افزود وبه ما نیرویی مضاعف خواهد داد.امیدکه خودعزیزشان مارا دراین وادی هجران پشتیبانی کنندومارادراین راه سخت نصرت عنایت فرمایند که جزبامددعزیزشان طی این مرحله دشوارخواهدبودیابتوان گفت غیرممکن!

بزنطی ازامام رضا(ع)روایت کند که فرمود:صبروانتظارفرج چه نیکوست،آیاسخن خدای تعالی را نشنیدی که فرمود:چشم به راه باشید که من نیزباشما چشم براهم و فرمود:منتظرباشیدکه من نیزباشماازمنتظرانم.پس برشمابادکه صبرکنید که فرج پس ازیاس می آیدوپیشینیان شماازشماصابرتربودند.(کمال الدین ج2/ص547)

امام(ع)؛پدردلسوزومادرمهربان

كدام مربي ومعلمي بهترازاينها كه دست پروردگان خداي متعال هستند؟!

خداوندولايت وسرپرستي مردم رابه اينها سپرده است وايشان هم دركمال محبت وآقايي و بزرگوراي به مواليان خودرسيدگي كرده وبا دلسوزي تمام براي آنها پدري ومادري مي كنند. امام رضا(ع)مي فرمايند:

‹‹امام آب شيرين وگواراي زمان تشنگي ونشانگرهدايت ونجات بخش ازهلاكت است... .امام مونس مهربان وپدردلسوزوبرادرهمسان ومادرنيكوكاربراي فرزندكوچك وپناه بندگان در گرفتاري سخت است››.

پدردلسوزاگرببيندكه فرزندش راه خطا مي رودواشتباهي رامرتكب مي شود،با مهرباني و ملاطفت،اوراازخطايش بازمي داردوبه هرقيمتي كه شده ازسقوط درانحراف نجاتش مي دهد. برادر،درسختيها وگرفتاريها،برادرخودرا تنها نمي گذارد.وآن كه برادري مانندخودداردهيچ گاه خودراتنها احساس نمي گند.مادرمهربان كودك خودرا ازخودش بيشتردوست دارد؛حاضراست به جاي اوهمة ناراحتيها ومشكلات راتحمل كنداما آن طفل به سختي نيفتدودردام بلا گرفتار نشود.همة اينها وبالاترازاينها،دروجودنازنين امام(ع)جمع شده وخداوندچنين بزرگواري رامربي وپدر ومادربندگان خودقرارداده است.

كسي كه ولايت چنين امامي رابپذيرد،خودرادركنف حمايت وزيرساية مهروعطوفت چنان شخصي قرارداده وديگرازهيچ خطري نگراني نداردودلش شورچيزي رانمي زند.كدام پدراز امام(ع)مهربانتر،آگاهتر، توانمندتر، متقي تر،خداشناس ترودستگيرترمي توان يافت؟! كارهايي را امام(ع)مي تواندانجام دهدكه ازعهدة هيچ پدرو مادري درحق فرزندشان برنمي آيد.كسي كه چنين وليي داردوخودرابه اوسپرده است،هرجابخواهدبلغزديا نفهمديا هواي نفس براوغلبه كند يا.... درهمة اين مواردمربي وسرپرست اوبالاي سرش هست وباآن و يژيگيهايي  كه درمورد ايشان بيان شد،هرگزفرزندخودرارهانمي كند.

وقتي كودكي هنوزراه رفتن بلدنيست،يادرتاريكي مي خواهدبه راهي كه تا به حال نرفته قدم بگذارد،دست خودرا دردست پدرمي گذاردواگرچشمانش هم بسته باشدمطمئن خواهدبودكه به مقصدمي رسدوازراه منحرف نمي گردد.بندگان خدا كودكاني هستندكه بايددست دردست مربي وپدرخود،راه بندگي خداراطي كنندتادراين راه ازشرشياطين مصون ومحفوظ بمانند.اماكسي كه امام نداردو ولايت چنين شخصيتي راگردن ننهاده است،همچون كودك بي پدري است كه خودش راه رابلدنيست اما مي خواهدبا افت وخيزوحركات بچگانه مسري راطي كندكه بزرگان درآن مسيربه زمين خورده اند.آياامكان پذيرهست؟! چنين كسي پناهي نداردودرمشكلات خودرابي پناه احساس مي كند،ولي اهل معرفت،امام(ع)راپناهگاه خودمي دانند.

درروزپنجشنبه11ذوالقعده سال148ه.ق امام رضا(ع)درمدينه طيبه به دنياآمد.درولادت آن حضرت11ذي الحجه و11ربيع الاول نيزذكرشده است.

پدرآن حضرت موسي ابن جعفر(ع)ومادرشان ام البنين نجمه(س)است.نام مباركشان علي است،وكنية آن حضرت ابوالحسن است،وكنية خاصشان ابوعلي است.

القاب حضرت سراج الله ،نورالهدي،قرة عين المومنين،مكيدةالملحدين،كفو الملك،كافي الخلق،رب السرير،رئاب التدبير(به معناي صلح)،فاضل،صابر،وفي،صديق،رضي.

هنگامي كه آن حضرت به دنيا آمدپدرشان حضرت موسي بن جعفر(ع)دستوردادندفرزندشان را بياورند.

آن حضرت رادرپارچة سفيدي پيچيده وبه خدمت پدربردند.آن حضرت درگوش راست حضرت رضا(ع)اذان ودرگوش چپ آن حضرت اقامه فرمود،وآب فرات به كام مبارك آن حضرت ريخت وسپس اورابه مادرمكرمه اش نجمه(س)برگردانيدند.

اینم چندتا عکس ازحال و هوای دیشب حرم درشب میلاد که خودم گرفتم

ريّان ريّا

                                السلام عليك يا صاحب الزمان

سرمي نهم به پاي تو؛ياصاحب الزمان           جان مي كنم فداي تو؛ياصاحب الزمان

 تقديم،سروجان را زفرط شوق                    گربشنوم صداي تو؛ياصاحب الزمان

صدمرحبا به آن كه گرفته است توشه اي         ازروي دلرباي تو؛ياصاحب الزمان

آري،صفاي مجمع سوته دلان همه                  ميباشدازصفاي تو؛ياصاحب الزمان

والله برتمام سلاطين روزگار                         داردشرف گداي تو؛ياصاحب الزمان

بيگانه است باهمه بيگانگان تو                       شدهركه آشناي تو؛ياصاحب الزمان

مشمول لطف حق نشودآن كسي كه نيست         مشمول اودعاي تو؛ياصاحب الزمان

ازارتكاب هرعملي قصدعاشقان                      اول بودرضاي تو؛ياصاحب الزمان

شكرخداكه باهمه ي بي لياقتي                       دل هاي ماست جاي تو؛ياصاحب الزمان

مارابراي روزجزا زادوتوشه اي                       نبودمگرولاي تو؛ياصاحب الزمان

كي مي شودبه ديده ي ماجلوه گرشود             رخساي حق نماي تو؟یاصاحب الزمان

كي ازكناربيت خدا مي شودبلند                  آن صوت جان فضاي تو؟ياصاحب الزمان

براين مريض جان به لب ازدردافتراق                 كي مي رسددواي تو؟ياصاحب الزمان

خود واقفي كه‹‹ملتجي››ات درتمام عمر                داردبه سرهواي تو؛يا صاحب الزمان

درروایات به کسی که ازامام خویش دورافتاده باشد یتیم آل محمد خطاب شده است.

حضرت رسول اکرم(ص)فرمودند:یتیمیِ یتیمی که ازامامش جداشده وتوان رسیدن به حضورش رانداردووظیفة خویش رادرآنچه ازاحکام دینش بدان دچار می گرددنمی داند،بسیارسخت ازیتیمی است که پدرازازدست داده است.آگاه باشیدهرکس ازشیعیان ماکه دانا به علوم ماست، درحالی که شخصی ناآگاه به شریعت ماکه بی بهره ازدیدارماست ومانندیتیم درتحت سرپرستی است اگراین دانشمند چنین کسی راهدایت وارشادنمایدوروش وطریق مارابه اوبیاموزد،دررفیق اعلی(منزلگاه مخصوص بهشت)باماخواهد بود.

چه خون دلها باید خورد،چه زحمات بایدکشیده شود،چه بیدارخوابیهابایدکشید،چه رنجهابایدبه جان خرید،چه ریاضتهابایدچشیدوازهمه بالاترچه توسلاتی بایدداشت تایکی ازهزاران به ثمرنشیندوچرخ نیلوفری رابه زیرکشدودرخت دانش خودبه خون جگرسیراب سازد.

خوشاآنانی که ازخرمن معرفتی چنین گران،توشه ها برگرفته وبارخودبسته اند....امابه ناگاه خبری می آیدو

خوشه چینان دیارمعرفت رابه غمی ژرف فرومی برد.

آری همین است،دیارمادیارفراق وسوختن درغم مردان خداست.آیت الله میرزاجوادآقاتبریزی هم ماراتنها گذاشت.این خبری بودکه طالبان طریق علوی را سخت برآشفت.

نمی دانم،اما همین قدرمی دانم ضایعه ازدست دادن همچوانسانی غیرقابل جبران برای جامعه دینی است.اینان نواب عام امام زمان ودستگیران ایتام آل محمدند.

خلاصتان کنم نسل چنین افرادی روبه پایان است.دیگرازآن مراجع قدیم خبری نیست .دیگرانگشت شمارند.اینانند که علم شیعه رادردست گرفته وبه مددامام زمان سرپا نگه داشته اند.نگاهی به همین گذشته نزدیک می اندازم،میرزاعلی فلسفی،آیت الله مرواریدو...که هرکدام اسوه اخلاق و دیانت بودندازپیش مارفتندومارادردیارهجران تنها گذاشتند.

دگروقتی نیست عزیزدل بیادریابیم مردان خدارا...