اگرابعادغربت حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف بیان گردد، دل های شیعیان ومحبین اهل بیت علیهم السلام هرچه بیشتربه سوی آن حضرت متوجه خواهدشد وآن موقع است که همگان برای رفع غربت ازامام خویش ویاری آن حضرت مصمم خواهند شد.

ناآگاهی ازغربت امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف یا باورنداشتن غربت آن جناب یاغفلت ازاین غربت، اولین وجه غریبی امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف است.

آقای من! مولای غریب من!ای مسافربیابان های تنهایی! مضطرفاطمه! پدرمهربان اهل عالم! گویاهمه چیز، دست به دست هم داده اند تا شما درغربت بمانید.

می خواهم به سوی توبرگردم، یقین دارم برگذشته های پرازغفلتم کریمانه چشم می پوشی، می دانم توبه ام راقبول می کنی وباآغوش بازمرامی پذیری، می دانم درهمان لحظه ها، روزها وسالهای غفلت هم، برایم دعامی کردی. من ازتوگریزان بودم، اما توهمچون پدری مهربان،دورادورمرازیرنظرداشتی ....                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      ای پدرمهربان مراببخش

دیدگانت رابشوی! حضورش رااحساس می کنی، گوشهایت رابازکن! صدای آمدنش را می شنوی، دستانت رابلندکن!عطایش رامی یابی، اورابخوان پاسخش رامی شنوی، پس درنگ مکن وبخوان:

السلام علیک یاصاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف

نمی دونم چی شده بود که امسال خیلی بشتردرشبهای احیا به این مطلب فکرمی کردم که اگرخدا مارانبخشد چه کنیم؟ فکرمی کردم بااین بارگناه واین همه نافرمانی وسرکشی دربرابرحق متعال ، اگراومرا نبخشد چه کنم؟ حتی گاهی میشد که به ورطه ی ناامیدی نزدیک می شدم واگرنبود فرمایشات قرآن وائمه معصومین(ع) درهمان وادی ناامیدی رحل اقامت می افکندم.                                                        

آخروقتی به گذشته واعمال ورفتارخودم نگاه می کنم چیزی جزعذروتقصیرندارم. بنده ای ناچیزکه همه وجودوهستی راازخالق مهربان خویش گرفته و آنوقت دربرابردیدگان حق تعالی دست به نافرمانی می زند.

واقعا فکرش رابکنید اگراوما رانبخشد چه باید بکنیم؟ واقعا به کجا می توان ازعقوبت الهی فرارکرد؟ کجا می توان رفت که حی لاموت نظاره گرما نباشد . گاهی به همین مسئله فرارازحکومت الهیه فکرمی کنم وجایی راجزخود باریتعالی پیدانمی کنم. آری ازخودش به سوی خودش فرارمی کنم!

گاهی عجیب دراین مسئله فرومی روم وگاهی گناهان بزرگی راکه مرتکب شده ام را به یادمی آورم وذهنم عجیب مشغول می شود که بااین بارگناه ومعصیت چه کنم. چه قدربی پروا وگستاخانه به سرکشی می پرداختم وشاید اگربچه کوچکی نظاره گراعمالم بودازآن خجالت می کشیدم اما....              

حسابی درفکرفرومی رفتم وبه حرم امام رضاعلیه السلام هم که مشرف می شدم درراه به همین موضوع فکرمی کردم و تفکردراین موضوع، عجیب آزارم می داد وحدیث نفس می کردم وبه خود می گفتم چرااین گناهان راانجام دادی که حالا درفکرعقوبتش ، هاج وواج آینده ات باشی.وهیچ چاره ای ندیدم جزهمین امیدواری به درگاه خودش . چاره ای نبود جزهمین . نشانه هاراکه می خواندم همه حاکی ازهمین رجابه حضرت حق بود.

آیه های قرآن وروایات رسیده ازائمه معصومین (علیهم السلام)همه وهمه مراواداربه این موضوع می کردکه باید درعین امیدواری ورجابه درگاه احدیت به فکرجبران گذشته ی سیاه خویش باشم. آیاجزاین چاره بود؟ معلوم است که نه . وقتی می خوانی که لاتقنطوا من رحمت الله ودردنباله، ان الله یغفرالذنوب جمیعا، آنوقت  توپشت گرمی خاصی پیدامی کنی وآنگاه امیدواربه فضل الهی می شوی ، چراکه چاره ای جزاین برای توگنهکارنیست .

وقتی امام معصوم به آن فردی که مست درخیابان به امام برخورد کرد وخواست که خود راازامام پنهان کند، ولی امام به اوفرمود : دربدترین حالات هم ازدرخانه ما جایی نروید وبه ماپشت نکنید، آنگه دلت گرم به نوای بخشش ومهربانی دوست می شود.وتا دلت بخواهد ازاین نشانه هاوثوابهای مفتی که خدا برای بندگان خویش قرارداده تاهمه ی بساط بخشش وتوبه رافراهم کند وبازبان بی زبانی بگوید بنده من د وستت دارم، خواهی یافت .

دوستان ، خدامی خواهد مفت مفت ثواب وحسنه بدهد وماراببخشاید. حال ماازاین سفره رحمت چه توشه بگیریم خود دانیم.دوستان کشتی های نجات ، ذوات مقدسه ی چهارده نورمقدسند ودراین راه کشتی حسین(علیه السلام) کشتی سریعی است که انسان رابه سرمنزل مقصود می رساند. وهمه ی اینها لبخند رضایتی را درپی دارد که برلبان مهدی فاطمه(عجل الله تعالی فرجه الشریف) می نشیند، وهمان به دنیا دنیا می ارزد، زیراکه درپی آن، دعای آن وجود نازنین رادرپی خواهدداشت.